تفاوت زن و مرد در عرصه های عشق ورزی و نیاز به محبت
کلمه واحد عشق دو معنای متفاوت برای زن و مرد دارد، آنچه زن از عشق، استنباط میکند، یعنی ایثار، سرسپردگی بیدریغ و فروگذاری است ولی مردان در شدیدترین شیفتگیهایشان خود را هرگز یکسره وا نمیگذارند. هیچ گاه نمیخواهند هستی خود را یکسره به پای زن بریزند و در زن تحلیل روند اما زنان بیمحاسبه و خالصانه عشق میورزند و به راحتی شخص خود را در این عشقورزی فراموش میکنند.
خانم جینالمبروز میگوید:
زنان به سوی امور زنده و سودمند تمایل دارند. زنان دیگرخواه هستند و از تصور اینکه زحمت آنها موجب راحتی دیگران است خرسند شده و به هر رنجی تن میدهند. ولی مرد قیدی به مفید بودن اعمال خود برای دیگران ندارد و تنها منظورش آن است که خرسندی خاطر خویش را فراهم سازد.و به همین جهت است که زن حاضر است تمام موجودی خود را در راه عشق و محبت نسبت به همسر خود، نثار کند و تمام همّ و تلاش او مصروف به دست آوردن قلب همسر خود میکند و هر چه کمتر محبت ببیند بیشتر محبت میکند تا شاید بتواند محبت و توجه همسرش را به خود معطوف نماید.
پروفسور ریک میگوید:
بهترین جملهای که یک مرد میتواند به زن خود بگوید عبارت عزیزم تو را دوست دارم است. عدم توجه به این نیاز اساسی زن میتواند خسارتهای جبرانناپذیری به بار آورد. «زن فقط وقتی زنده است که معشوق باشد و توجه کردن به او، مایه حیات است».
حضرت علی(ع) در این زمینه فرمودهاند: «زنان آرمانشان مردانند». امام صادق(ع) در باره نیاز زنها به محبت و به هدف ارزشمند نمودن محبت به زنان، و ارج نهادن به این نیاز اساسی زنان، میفرمایند محبت به زنان از اخلاق انبیاء است.
+ نوشته شده توسط در جمعه یازدهم مرداد 1387 و ساعت
8:10 بعد از ظهر |