نوروز، جشن ایرانیان از روزگازان کهن پر شکوهترین جشن بهاری در جهان بوده است.

نوروز بهارانه ایست که روایت های تاریخ درباره پیدایش آن بسیار گوناگون است.

نوروز جشن شروع فروردین یا فرودگان است که یاد آور اجداد ونیاکان ما بود وچنان میپنداشتند که در پنج شب ارواح پاک مردگان برای دیدار وضع زندگی و احوال بازماندگان به زمین فرود می آیند و در خانه و آشیانه خویش سرگرم تماشا و سرکشی میشوند. اگر خانه روشن و پاکیزه  و ساکنان آن راحت و شاد باشند ،ارواح مسرور و سرافراز برمیگردند.اما در غیر این صورت ،آنان غمگین و ناراحت به منزلگاه خویش باز می گردندو تا سال آینده به انتظار می نشینند.

درباره پیدایش نوروز در روایتی دیگر چنین آمده است که نیشکر را جمشید در این روز یافت و مردم از کشف خاصیت آن متحیر شدند .پس جمشید دستور داد تا از شهد آن شکر ساختند و به مردم هدیه دادند از این رو آن را نوروز نامیدند.

همچنین روایت شده که اهریمن،بلای خشکسالی و قحطی را برزمین فرو نشانید اما جمشید به جنگ با اهریمن پرداخت و عاقبت و را شکست داد.آنگاه خشکسالی ،قحطی و نکبت را بر روی زمین از ریشه بخشکانید و به زمین بازگشت یا بازگشت وبه درختان و هر نهال و چوب خشکی سبز سدند. پس مردم این روز را نوروز خواندند و هر کس به یمن و مبارکی در تشتی جو کاشت و این رسم سبزه نشاندن در ایام نوروز از آن زمان به امروز باقی مانده است.

 در میان اقوام آریایی که وارد ایران شدندسال نو در اصل به دو شکل زیر بوده است:

آریاییها در روزگار باستانی دارای دو فصل گرما و سرما بودند . فصل سرما شامل دو ماه و فصل گرما شامل ده ماه میشد.ولی پس از مدتی تابستان دارای هفت ماه وزمستان دارای پنج ماه شد. در هریک از این دوفصل جشنی برگزار می کردند که هردو این جشن ها را آغاز سال نو تلقی میکردند.

عید نوروز شش روز متوالی دوام داشت و در این روزها ، سلاطین بار عام میدادند ونجبای بزرگ واعضای خاندان خود را به ترتیب میپذیرفتند و به حاضران عیدی میدادند.

 در روز اول سال مردم زود از خواب برمیخاستند،به کنار نهرها وقنات ها میرفتندوخود را مشستند و به یکدیگر آب میپاشیدند و شیرینی تعارف می کردند.صبح قبل از آنکه کلامی گویند ،شکر یا عسل می خوردند و برای حفظ بدن از ناخوشی ها و بدبختی ها روغن به تن میمالیدند.

اما نوروز پس از مرگ جمشید نیز به حیات خود ادامه داد .نوروز از حمله های یونانیان ،اعراب،ترک هاو مغول ها جان بدر برد و نوروز ثابت کرد که مهمترین جشن فرهنگی میلیونها ایرانی است که در درون ایران زندگی میکنند.

هفت سین هفت واژه که با حروف سین شروع می شود نیز از سنت های جالب نوروز است در زمان امروز هفت سین مشخصآ معنای استعاره ای خاص خود را دارد.

سمنو،جوانه های گندم که طی مراسم خاصی پخته می شود.سیب ،سنجد و سیر.

زردشتیان،اوستا ،کتاب مقدس آسمانی خود را در راس سفره هفت سین قرار میدهند.[و مسلمانان قرآن را]

تخم مرغ های رنگین ،گلاب، سکه، طلا،ماهی قرمز دز آب،آینه،شمع و هریک از این موارد سنبل و نماد تولد دیگرباره بهاران است.

در اساتیر ایرانی در ارتباط با نوروز ،جوانه گندم وعناب نشانه وسنبل زایش دیگر بهاران است.

سبزی ، سکه و سرکه سنبل و نماد افکار نیک، کردارنیک،خداپرستی،نیک بخشی،جاودانگی و دادوهش است که به باور زردشتیان، زردشت پیامبر، آنها را از جمله صفات اهورا مزدا دانسته است.

.

.

.

چو خورشید آبان میان هوا

نشسته بر او شاه فرمانروا

سر سال نو ،هرمز فرودین

بر آسوده از رنج تن دل زکین

چنین جشن فرخ از آن روزگار

بمانده از آن خسروان یادگار

گاو متين و خوددار، كم رو، كند، وسواسي، منظّم و خاكسار است و هوشياري ذاتي اش را پشت چهره ساده اش مخفي مي كند. او به راحتي مي تواند اعتماد قلبي ديگران را به خود جلب كند، كه اين خود بزرگترين برگ برنده او در زندگي است.

گاو موجودي انديشمند است و شايد به همين علت، تنهايي را دوست مي دارد. گاو مي تواند هدفش را با نهايت پشتكار تعقيب كند. گاهي ميهن پرستي افراطي و تعصب بيش از حد، تيغ تيز ملامت ها را متوجه گاو مي كند.

بهتر است زياد سر به سر او نگذاريد چون ممكن است خطرناك ب اشد! گاو بر خلاف ظاهر آرام خود، حيواني يك دنده و نافرمان است و از اين كه كسي پايش را در كفش او بكند، بيزار است. بيچاره كسي كه سر راه او قرار بگيرد، زيرا اگر به قول معروف آن روي سگش بالا بيايد ديگر كسي جلودارش نيست و تر و خشك را با هم مي سوزاند. او پيشرو و پيشواست و هيچ عاملي نمي تواند مانع او از اين كار شود.

گاو از نوگرايي متنفر است؛ زيرا فكر مي كند كه نوگرايي، اصالت ها را نابود مي كند. اغلب مي توانيد او را بين گروه هايي كه با موسيقي روز، مكتب هاي هنري مدهاي جديد لباس و مو مخالفند، بيابيد. به ياد داشته باشيد كه او هيچ گاه نوگرايي را در خانواده اش نخواهد پذيرفت.

گاو موجودي خود كامه و زورگوست كه خانواده برايش اهميت فراواني دارد اما روحيه واپس گراي او مانع از هر نوآوري است. زن متولد سال گاو، آشپز و كدبانويي برازنده و خوش لباس و به زنانگي خود بسيار پايبند است.

گاو پر كار و سخت كوش است و مي تواند سعادت و آسايش اطرافيان خود را مهيا كند. روستاييان ويتنام معتقدند كه گاو نماد ثروت براي خانواده است.

گاو در خانه خود، فرمانروايي توانا و بي چون و چراست كه احترام و اطاعت همگان را بر مي انگيزد. گاو در فعاليت هاي گروهي، امور هنري و اداره واحدهاي توليدي و خدماتي موفق عمل مي كند و چون قدرت شگرفي در تركيب انديشه و عمل دارد مي تواند جراح موفقي شود؛ اما بيش از هر كار ديگري، براي كشاورزي خلق شده است.

بهتر است گاو از كارهاي تجاري  خدماتي كه مستقيماً با مردم سرو كار دارد، دوري كند. همچنين بايد از كارهايي كه نياز به سفر دارد، پرهيز كند؛ زيرا ممكن است تندرستي و آرامش روحي او را بر هم زند.

زنان متولد سال گاو خانه داري را به كارهاي ديگر ترجيح ميدهند و كدبانو و ميزبان هاي شايسته اي هستند.

نقطه ضعف شخصيت گاو، آن است كه اغلب فكر مي كند دور و بري هايش او را به درك نمي كنند. او كله شق و لجوج است و در عين حال، به شدت خانواده خود را دوست دارد. او به وجود فرزندانش افتخار مي كند؛ ولي از آنان انتظار اطاعت مطلق دارد و در موردشان جدي و سخت گير است. گاو رئيس خانواده است و حرف او به منزله قانون است؛ ولي در عوض، آماده هر نوع فداكاري براي خانواده اش مي باشد.

براي گاو عشق فقط يك سرگرمي خوشايند است. او مي تواند مهربان، باوفا و حتي با احساس باشد؛ ولي هيچ گاه عاشق نمي شود. گاو علاقه اي به روابط عاشقانه ندارد و اين گونه كارها را وقت تلف كردن مي داند. در بيشتر موارد، شكست گاو در مسائل عشقي و ازدواج، ناشي از بينش هاي مادي گرايانه اوست.

متولدين سال گاو، هيچ گاه خود را موظف به وفاداري به همسران خود نمي دانند؛ اما نظير اين حالت را از طرف مقابل تحمل نمي كنند و وفاداري همسر را يكي از حقوق خود مي دانند! آنها از لحاظ احساسي، ممكن است وفادار و صادق باشند؛ اما براي اين حالت خود، اهميت زيادي قائل نيستند.

گاو دوران كودكي و نوجواني را عموماً آرام و بي دردسر مي گذراند؛ ولي در جواني دچار مشكلات ازدواج مي شود. همسر او اغلب از بي توجهي آشكار او گله مند است و شادماني و رضايت خود را جاي ديگري جست و جو مي كند تا احساس عاشقانه اي را كه در خانه نمي يابد، جاي ديگري پيدا كند. در اين هنگام، اگر گاو نتواند از هوش ذاتي خود براي حل اين مشكل استفاده كند، چنان خشمگين و غضبناك مي شود كه حتي ممكن است خانواده اش از هم بپاشد.

گاو اهل كار است و خانوده اش را بسيار دوست دارد و فرصتي براي درك رفتارهاي بي معنا ندارد.

گاو در دوران سالخوردگي به مشكلات زيادي دچار مي شود؛ اما اگر بتواند با مشكلات خود كنار بيايد و راه هاي عاقلانه اي براي حلِّ آنها بيايد، زندگي آرام و بي دردسري خواهد داشت.

ازدواج گاو با خروس توام با موفقيت است و خروس مي تواند بدون هيچ مانعي اسباب خوشبختي وي را فراهم آورد. روحيه سنت گرايي گاو از يك سو و محافظه كاري خروس از سوي ديگر، تفاهم كاملي بين آنها ايجاد خواهد كرد. زندگي گاو با موش نيز قرين كاميابي است. موش ديوانه وار به گاو دل مي بندد و تا لحظه مرگ به او وفادار مي ماند. مار هم گر چه بي وفاست، اما آن قدر زيرك هست كه به حد كافي رعايت حال گاو را بكند. در هر صورت، مار هرگز از خانواده خود دست نمي كشد و آنان را ترك نمي كند.

همان طور كه موش عاشق گاو مي شود، گاو نيز شيفته ميمون مي شود. او براي موفق شدن در زندگي به نبوغ و قوه تخيل ميمون احتياج دارد. اما افسوس! بي فايده است چون گاو و ميمون هيچ گاه رابطه پايداري نداشته و با هم به تفاهم نمي رسند.

گاو بايد از بز دوري كند. زيرا دمدمي مزاجي و بي ثباتي بز، او را گرفتار كشمكش و درگيري دائمي خواهد كرد.

گاو نمي تواند با ببر هم خانه شود و اين قولي است كه همگان بر آنند. رابطه اين دو به نزاع و ستيز مي انجامد؛ نزاعي كه موجب نابودي ببر مي شود؛ زيرا گاو قوي تر است و چندان به كشمكش ادامه مي دهد كه سرانجام ببر را از پاي در آورد. مادر متولد سال گاو، هرگز نمي توند با كودك متولد سال ببر به تفاهم برسد و به نفع دومي است كه خانه را ترك كند!

سرانجام اين كه گاو متولد زمستان شادتر و راضي تر از گاو متولد تابستان است. زيرا در زمستان كارها كمتر است؛ اما گاو متولد تابستان بايد با سر سختي در تمام طول سال به كار بپردازد.

منبع : سایت ایران آکتور

از جمله جشن های آريايی جشن آتش است امروزه تنها جشن سوری معروف به چهار شنبه سوری و نيز جشن سده برايمان به يادگار مانده است .مجموعه ی آيين های نوروزی از جشن سوری (چهار شنبه سوری )آغاز می شود و با آيين سيزده بدر به سرانجام خود می رسد .

در ميانه سده چهارم هجری از اين جشن و چگونگی بر پايي و هنگام آن و نيز ديرينگی اش سخن به ميان آمده است .در کتاب تاريخ بخاراآمده در زمان منصور پسر نوج از شاهان ساسانی جشن با شکوهی تمام برقرار بوده و به نام جشن سوری نامیده میشده است.چون در تقویم تازیان چهارشنبه و شب آن نحس و نامبارک بشمار میرفته شب چهارشنبه وآخر سال را با جشن سوری به شادمانی پرداخته به این گونه می کوشیدند تا نحسی چنین شب و روزی را برکنار کنند.همچنین جاحظ در کتاب خود به نامبارکی چهارشنبه نزد عرب ها اشاره میکند.منوچهری در این روز مردمان را به شادمانی میخواند تا از بد یمنی آن رها شوند.

افزون بر این و بنا به سنتی که برای برخی رویداد های بزرگ وجشن های باستانی برابر نهادی اسلامی نیز بدست داده شده است آتش افروزی و شادمانی شب چهارشنبه آخر سال را برخی به قیام مختار ثقفی که به خونخواهی امام حسین (ع)و فرزندانش قیام کرده بود نسبت میدادند

مختار سردار معروف عرب وقتی از زندان خلاصی یافت و به خونخواهی شهیدان کربلا قیام کرد برای اینکه موافق و مخالف را از هم تمییز دهد و برکفار بتازد دستور داد که شیعیان بر بام خانه خود آتش روشن کنندواین شب مصادف با چهارشنبه آخر سال بود و از آن به بعد مرسوم شد.

واژه سوری واژه ای فازسی است وبه معنی سرخ میباشد وچنان که پیداست به آتش اشاره دارد البته سور در مفهوم میهمانی هم در فارسی بکار رفته است.

برپاداشتن آتش در اين روز نیز نوعی گرم کردن جهان و زدودن سرما و پژمردگی وبدی از تن بوده است در قدیم جشن های آتش کاملا حالت جادویی داشته وبسیار بدوی بوده است.چگونگی این جشن همسانی فراوانی به جشن سده دارد.

برخی رسوم جشن به شمار ذیل است:

بوته افروزی،آب پاشی و آب بازی، فال گوش نشینی ،قاشق زنی ،کوزه شکنی فال کوزه آش چهازشنبه سوری، آجیل مشکل گشا شال اندازی شیر سنگی و...

سرانجام سخن آنکه امید است اين آتش افروزی ها اخگری شود بر بیشه اندیشه های مردمان خردمند ایرانی تابه پشتوانه ی فزهنگ پربار و ارجمند خویش و به یادمان شاد باش های کهنی که همگی دارای بستری دینی اخلاقی و فرهنگی بوده خردمندانه و در روشنان پندار و گفتار وکردار نیک پایکوبانه وخرسند در راه راستی گام زنند.

برگرفته از کتاب زردشت پیامبر نوشته سعید قانعی

میلاد مسعود نبی اکرم و فرزندش امام جعفر صادق بر تمام مسلمین جهان مبارک باد

• با بررسی اشعار سنایی در کتاب حدیقه الحقیقه، دیوان اشعار و سایر مثنویات به اصطلاحات قابل توجهی راجع به طب و بیماری ها و بر می خوریم که این اصطلاحات عبارتند از: آبله، آماس، ابرص، ابکم، ابهام، احول، اختلاج، استرخا، استسقا، اسهال، اطباء، اطلاق، اعراض، اعمی، افگانه، افیون، اکحل، اکمه، الکن، امتلاء، امراض، انبساط، انتشار، انتصاب، انقباض، اوداج، اوراک، ایلاوس، باد، باسلیق، بُراز، بَرسام، برص، بسط، بطن دماغ، بلغم، بی بصر، بیمار، پزشک، پی، پیش یار، پیلور، تاسه، تب، تبخال، تبرید، تخمه، تمطّی، تهوع، جذام، جرایحی، جوع، حجام، حجامت، حجامتگاه، حریف، حکیم، حکما، حُمق، حمیات، خانوق، خَدِر، خره، خفقان، خلط، خمود، خون، دا، داغ، دافعه، درد، درد دندان، دَسِم، دق، دلیل، دماغ، ذَبل منهوس، ذَرب، رَبو، رسوب، رعشه، رگ زدن، روز کوری، ریه، زحیر، زکام، سرسام، سستی تن، سُعال، سکته، سگ دیوانه، سل، سودا، شب کوری، شِدق، شریان، شکم راندن، صداع، صرع، صِفاق، صفرا، ضریر، ضوارب، طاعون، طِب، طبع، طبیب، عِرق النساء، عَرَن، عروق، عشق، عطاس، عطش، عقیم، غِب، فالج، فتق، فَصد، فُواق، قاروره، قبض، قحف، قروه الامعاء، قبضةریه، قفار، قولنج، قیفال، کاژ، کحال، کحل، کر، کزاز، کعب، کور، کوژ، گل خواری، گنگ، لاشه، دبر، لَقوه، لکنت، لنگ، مالیخولیا، محرور، مراره، مرض، مرهم، مزاج، مزمن، مسهل، مصروع، مغز، مفلوج، نابینا، نبض، نزله، نسیان، نفخات، نقرس، وبا، وجع رأس، وجع قولن، ورم، وَسم، هاضمه، هیضه، یرقان.

از میان اصطلاحات ذکر شده از کتاب حدیقه، دیوان اشعار و مثنویات سنایی تعدادی از بسامد بالاتری برخوردار هستند که در ادامه به ذکر چند نمونه از این اصطلاحات که شاید کمی برای خوانندگان ناآشنا باشد به همراه توضیحات لازم می پردازیم: 

مهمترین داروی کم خونی آهن وترکیبات آهن است.آهن ازطریق معده و روده جذب بدن شده و در کبد ذخیره میشود تادرساختمان هموگلوبین بکار رود .آهن وترکیبات آن مغز استخوان را وتدار به ساختن گلبول سرخ میکند.

داروی عصاره جگر توام با ویتامین B12  نیزبرای کم خونی بسیارمفید است بخصوص در کم خونی های شدید .با خوردن عسل در مدت بسیار کمی به تعداد گلوبول های قرمز 25-8درصد افزوده میشود.

پسته موجب افزایش خون میشود.فندق نیز خون افزای خوبی است و رنگ چهره را می گشاید.

دم کرده ی برگ با پوست سبز گردو موجب افزایش تعداد گلبولهای قرمز میشود.

عدس یکی از مواد خوراکی افزایش دهنده گلبولهای قرمز خون است.

از مواد خوراکی دیگر میتوان به این موارد اشاره کرد:

نخودسبززردآلو، گردو، خرما، شلغم ،کلم وخوراک جو.

مهدی جان عالم از آن توست

چرا غریبانه می گردی؟؟!!

شهدا عابد بودند که شاهد شدند و شاهد شدند که

فانی فی الله گردیدند.
آنها با رفتنشان سرود عشق و دلدادگی را زمزمه کردند.
غزلی را خواندند که با همه چیز خدا حافظی کردند.

اگرچه رفتند ولی حتی اگر می ماندند، با رفتنشان فرقی نمی کرد.
برای خدمت هیچ اثری از خود به تصویر نمی کشیدند و هیچ تابلویی را بلند نمی کردند و خود نمایی را به رخ بکشند.
با اینان که خود باخته اند و مدهوش دنیا شده اند تفاوت از زمین تا به آسمان دارند.
به امید آنکه نظر کنند و ما راه هم مست لقای رب الارباب نمایند

تا به حال روی سنگ مزار شهید گمنام را خوانده اید؟

نخوانده اید؟

البته چیزی هم رویش ننوشته، شاید فقط محل شهادت یا اسم عملیات.

یعنی کمترین اطلاعاتی که از یک انسان می تواند در حافظه تاریخ بماند. پس کو تاریخ و محل تولد؟ کجاست نام پدر و مادر؟

ولی مهمترین چیزی که از او نمی دانیم نامش است.

" نامی که اکنون گمنام شده "

نامی که روز تولدش پدر و مادرش با چه پرواز خیالی بر او نهادند.

با تولد فرزندشان خیال و فکرشان به آینده های دور پر کشید، به آنجایی که... نمی دانم. چرا دروغ بنویسم وقتی از فکر و دل آنها خبری ندارم!

اما مگر چند تن از ما وقتی با نام و نشان کامل دفن می شویم در حافظه تاریخ می مانیم. خانه آخرش آنکه نزدیکانمان کمی چهره و خاطراتمان را آنهم برای مدتی اندک به یاد نگاه می دارند. اما شهید، اگر حتی در ذهن من و شما و تاریخ نماند و اگر ندانیم نامش چه بوده، موهبت و لطفی بزرگ نصیبش گشته، او بعد از مرگش، بعد از آنکه بر جسدش سنگ نهاده اند، زنده است و نزد پروردگارش روزی می خورد. من و شما هم از روزی پروردگارمان می خوریم اما در زمین خاکی و نزد... نمی دانم، نمی نالم، شهید از جانش، از نامش گذشت و بر چنین سفره ای نشست و من و تو ..........

امتحان کنین بازی شیرینیه :

بازی تمرکز

- نزديک عمليات بود. مي دانستم دختردار شده. يک روز ديدم سرِ پاکت نامه از جيبش زده بيرون. گفتم: «اين چيه؟» گفت: «عکس دخترمه». گفتم: «بده ببينمش». گفت: «خودم هنوز نديده مش». گفتم: «چرا؟» گفت: «الان موقع عملياته. مي ترسم مهر پدر و فرزندي کار دستم بده. باشه بعد.»
- عروسم که حامله بود به دلم افتاده بود اگر بچه پسر باشد، معنيش اين است که خدا مي خواد يکي از پسرهام را عوضش بگيره. خدا خدا مي کردم دختر باشد. وقتي بچه دختر شد، يک نفس راحت کشيدم. مهدي که شنيد بچه دختره، گفت: «خدا رو شکر. در رحمت به روم باز شد. رحمت هم که براي من يعني شهادت.»
- ازش گله کردم که چرا دير به دير سر مي زنه. گفت: «پيش زن هاي ديگه م ام.» گفتم: «چي؟» گفت: «نمي دونستي؟!! چهار تا زن دارم!!» ديدم شوخي مي کنه چيزي نگفتم. گفت: «جدي مي گم. من اول با سپاه ازدواج کردم، بعد با جبهه، بعد با شهادت، آخرش هم با تو.»
- وقتي منطقه آرام بود، بساط فوتبال راه مي افتاد. همه خودشون رو مي کشتند که توي تيم مهدي باشند. مي دونستند که تيم مهدي تا آخرِ بازي، توي زمينه.
- اگر از کسي مي پرسيدي چه جور آدميه؟ لابد مي گفتند: «خنده روست.» وقت کار اما، برعکس؛ جدي بود. نه لبخندي، نه خنده اي؛ انگار نه انگار که اين، همان آدم است. توي بحث، نه که فکر کني حرفش رو نمي زد، مي زد. ولي توي حرف کسي نمي پريد. هيچ وقت. مي دونستم پاش تازه مجروح شده و درد مي کنه. اما تمام جلسه رو دو زانو نشست. تکون نخورد.
- جاده هاي کردستان آنقدر نا امن بود که وقتي مي خواستي از شهري به شهر ديگر بري، مخصوصا توي تاريکي، بايد گاز ماشين رو مي گرفتي، پشت سرت رو هم نگاه نمي کردي. اما زين الدين که همراهت بود، موقع اذان، بايد مي ايستادي کنار جاده تا نمازش رو بخونه. اصلا راه نداشت. بعد از شهادتش، يکي از بچه ها خوابش رو ديده بود؛ توي مکه داشته زيارت مي کرده. يک عده هم همراهش بوده اند. گفته بود: «تو اينجا چي کار مي کني؟» جواب داده بود: «به خاطر نمازهاي اول وقتم، اينجا هم فرمانده ام.»
- شب هاي جمعه، دعاي کميل به راه بود. زين الدين مي آمد مي نشست. يکي از بچه هاي خوش صدا هم مي خوند. آخرين شب جمعه، يادم هست، توي سنگر بچه هاي اطلاعات سردشت بوديم. همه جمع شده بودند براي دعا. اين بار خود زين الدين خوند . پرسوز هم خوند.

 چند روز قبل از شهادتش، از سردشت مي رفتيم باختران. بين حرف هايش گفت: «بچه ها! من دويست روز روزه بده کارم.» تعجب کرديم. گفت: «شش ساله هيچ جا ده روز نمونده م که قصد روزه کنم.» وقتي خبر رسيد شهيد شده، توي حسينيه انگار زلزله شد. کسي نمي تونست جلوي بچه ها رو بگيره. توي سر و سينه شان مي زدند. چند نفر بي حال شدند و روي دست بردندشان. آخر مراسم عزاداري، آقاي صادقي گفت: «شهيد، به من سپرده بود که دويست روز روزه ي قضا داره. کي حاضره براش اين روزه ها رو بگيره؟» همه بلند شدند. نفري يک روز هم روزه مي گرفتند، مي شد ده هزار روز.
- خيلي وقت ها که گير مي کنم، نمي دونم چه کار کنم. مي رم جلوي عکسش و مي نشينم و باهاش حرف مي زنم. انگار که زنده باشه. بعد جوابم رو مي گيرم. گاهي به خوابم مي آد يا به خواب کسي ديگه، بعضي وقت ها هم راه حلي به سرم مي زنه که قبلش اصلا به فکرم نمي رسيد. به نظرم مي آيد انگار مهدي جوابم داده.

 سلام آقا جان

منم یه عاشق

یکی که در اندیشه جنون آورش صدای ناقاره های حرمت رو زیر لب نجوا میکنه همونی که رد پای عشقش رو توی صحنت جا گذاشته به این بهانه که باز بیاد و چشمان کورسویش را با نور ضریحت جلا بده السلام علیک یا غریبالغرباسلام بر تویی که که امواج عشقم سالهاست برای رسیدن به ساحل محبتت غوغا میکنه اونی که عاشقه ولی... معشوق نیست !

اونی که دلش رو سنگ فرش جاده ای کرد به این بهانه که رهگذری از اونجا رد بشه ولی ....هیچ . حالا تو ای ساحل خوشبختیم ای که برای دیدنت پر پرواز رو در آسمانی از اشک ترسیم میکنم و برای رسیدن به تو ای بهشت من در رویا همچون ماهی بی نفس در اقیانوس دلدادگی جان میسپارم مرا به خود برسان بگذار برای چند روز احساس کنم که هم عاشقم هم معشوق .

*عاشق تو و معشوق تو*

 گرچه این همه لیاقت از آن ما نیست و این تاسف از آن ماست.

 دوفرشته مسافر برائ گذراندن شب در خانه يک خانواده ثروتمند به زمين فرود آمدند

اين خانواده رفتار نا مناسبی داشتند و دو فرشته را به مهمان خانه مجللشان راه ندادند  بلکه زير زمين سرد خانه را در اختيار آنها گذاشتند

فرشته پيردر ديوار زير زمين شکافی ديد وآنرا تعمير کرد وقتی که فرشته جوان از او پرسيد چرا چنين کاری کرده پاسخ داد ((همه امور بدان گونه که می نمايند نيستند ))

شب بعد اين دو فرشته به منزل يک خانواده فقير ولی بسيار مهمان نواز رفتند .بعد از خوردن غذايی مختصر

زن و مرد فقير  رختخواب خود را در اختيار دو فرشته گذاشتند .

صبح روز بعد فرشتگان زن و مرد فقير را گريان ديدند گاو آنها که شيرش تنها وسيله گذران زندگيشان بود در مزرعه مرده بود .فرشته جوان عصبانی شد و از فرشته پير پرسيد چرا گذاشتی چنين اتفاقی بيفتد؟  خانواده قبلی همه چيز داشتند و با اين حال تو کمکشان کردی اما اين خانواده دارايی اندکی دارند و تو گذاشتی که گاوشان بميرد.

فرشته پير پاسخ داد:وقتی در زير زمين آن خانواده ثروتمند بوديم ديدم که در شکاف ديوار کيسه ای طلا وجود دارد .از انجا که آنان بسيار حريص و بد دل بودند  شکاف را بستم و طلاها را از ديدشا ن مخفی کردم . ديشب وقتی در رختخواب زن و مرد فقير خوابيده بوديم فرشته مرگ برای گرفتن جان زن فقير آمد ومن به جايش آن گاو را به او دادم .همه امور بدانگونه که نشان می دهند نيستند و ما گاهی اوقات خيلی دير به اين نکته پی می بريم .

ماجرای بی‏کسی زهرا علیهاالسلام از جایی شروع شد که پلک‏های تو بر هم آمد. تو، رها و سبکبال از ادای رسالت، آرام، سر بر دامان مهربانی خداوند گذاشتی؛ در ازدحام سلام و تحیت فرشتگان، در هوای معطر جبرئیل، در ترنم صلوات فرشتگان، در احاطه غم و اندوه توامان، در جاودانگی اشک و ماتم من.

مرا به دست قومی می‏سپاری که بزرگی تو را پاس نداشتند.

به کوچه‏هایی که روزی عبورت را سنگ می‏زدند.

به خانه‏هایی که دهان به ریشخند و زخم زبان گشودند؛ آنها که روزی رسالت آسمانی‏ات را به سخره گرفتند. جهل مردمان این شهر، قداست خانه‏ام را نشانه گرفته است؛ همان خانه که تو بارها کلون درگاهش را نواختی.

داستان بی‏کسی زهرا علیهاالسلام از جایی شروع شد که تو پلک بر هم نهادی، هنوز کوچه‏های مدینه، از عطر نفس‏هایت معطر بود که... آه، بگذار چیزی نگویم!

داستان بی‏کسی زهرا علیهاالسلام از جایی شروع شد که تو پلک بر هم نهادی تا شاهد روزگار سخت بعد از خود نباشی. از همان لحظه که شهر، صدایت را نشنید.

از همان لحظه که روزگار، نگاه مهربانت را ندید، روزگار رنج و ملال اهل بیت علیه‏السلام آغاز شد.

کجاست آن روزگاران خوش با تو بودن؟ برخیز و دوباره قرآن بخوان!

خداحافظ، ای رحمت فراگیر در پهنه خاک! خداحافظ، سپیده تا همیشه جاری! خداحافظ، نور محض!

خداحافظ، عطر لحظه‏های بهاری.

خداحافظ، ای مهربانی‏ات تا همیشه جاری!